Kanslozen redden zichzelf dankzij Barefoot College

Onderwijs voor dropouts

Kort: Onderwijsinstituut voor absoluut kansarmen. De meest kansarme mannen en vrouwen uit afgelegen gebieden leren in het Barefoot college een vak als metselaar of elektricien en keren dan terug naar hun dorp om de kennis door te geven.

SDG2030: Doel 4: Kwalitatief onderwijs voor iedereen

Waar: In meer dan 75 landen w.o. India, Afghanistan, Rwanda, Jordanie

Bedenker: Sanjit Bunker

Impact: 3 miljoen kansloze mensen leerden een vak

Nog steeds krijgen wereldwijd de slimste mensen de meeste kansen. Ook waar je woont en of je geld hebt, bepaalt in grote mate of je kans hebt op goed onderwijs. Het Barefoot College doorbreekt alle drie die beperkingen.

“Of hij soms op de vlucht was?” Vroegen de dorpelingen in Rajastan aan Sanjit Bunker toen hij meldde dat hij in hun dorp wilde wonen. Waarom zou een gezonde en welgestelde Indiase jongeman als Sanjit een carrière verruilen voor het aanleggen van waterpompen in een dorp van ‘onaanraakbaren’?

Het was in 1972, toen Sanjit Bunker zijn eerste stappen zette naar sociaal ondernemerschap. Inmiddels heeft zijn Barefoot College 300 trainers in dienst die op de campus in het Rajastaanse Tiloni kansarmen opleiden tot  metselaars, IT’s, ingenieurs en architecten. Zo’n 13.000 Indiase huishoudens zijn dankzij Barefoot College van zonnepanelen voorzien. In Indiase dorpen krijgen meer dan 3000 kinderen les in nachtscholen waar zij, na een dag werken op het land, de basis meekrijgen van taal, rekenen en democratie. Ook buiten India heeft Barefoot College voet aan de grond gezet. De allerarmsten in 75 landen, zoals Afghanistan, Jordanië, Rwanda en Bhutan,  krijgen volgens het Barefoot College principe les in zelfredzaamheid. Deze vorm van duurzaam onderwijs heeft volgens Time magazine wereldwijd drie miljoen kanslozen aan het werk gezet. Het tijdschrift riep in 2010 Sanjit Bunker uit tot man van het jaar.

Zijn school kent strenge toelatingseisen:  alleen degenen zonder eerdere scholing, zonder diploma, zonder geld en zonder kansen komen in aanmerking voor een opleiding.  Barefoot College wil dropouts, zij die niet gewild zijn. Zij krijgen onderricht in technieken, zoals metselen of het onderhouden van zonnepanelen, en moeten deze kennis weer doorgeven aan hun leefgemeenschap.

Volgens de werkwijze van Barefoot College gaan afgevaardigden eerst in gesprek met een plattelandsgemeenschap, een vergadering waarbij alle dorpelingen spreekrecht krijgen. Zij kiezen in overleg met Barefoot College tien mannen en tien vrouwen op stage gaan in Tiloni’s leerschool. Deze studenten keren met hun opgedane kennis terug naar hun dorpen en verbeteren hier de leefomstandigheden. Zo voorzien zij hun dorpen van zonnepanelen, een duurzaam alternatief voor het gebruik van het giftige kerosine.

Voor het onderhoud van deze zonnepanelen krijgen studenten een maandelijkse bijdrage. Toelages die het minimum niet overstijgen. De filosofie van Barefoot College is namelijk dat studenten zich niet laten leiden door financieel gewin. Om deze reden krijgen studenten op de campus na hun opleiding ook geen diploma.  Volgens Sanjit Bunker zijn vooral mannen avontuurlijk ingesteld. Zij willen een diploma bemachtigen en vervolgens werk zoeken in de stad. Vrouwen, daarentegen,  blijven in het dorp en stellen hun kennis in dienst van de gemeenschap. Bijkomend voordeel: de intellectuele verrijking en maandelijkse toelage versterken de positie van vrouwen in hun leefgemeenschap. Indiase vrouwen die nooit uit hun dorp, of zelfs niet uit hun huis komen, krijgen dankzij hun opleiding meer zeggenschap.  Wie had dat in de jaren zeventig kunnen vermoeden?

https://www.youtube.com/watch?v=6qqqVwM6bMM

https://www.youtube.com/watch?v=wm87B1QX8rQ

https://www.barefootcollege.org/

Rama Krishna Reddy Kummitha Social Entrepreneurship: Working Towards Greater  Inclusiveness (New Dehli 2016)

S. Ganguly, The State of India’s Democracy (2007)


This post is also available in: Engels